In de 155e column ‘Van de Voorzitter’ vertelt René Beijen over zijn ervaringen als voorzitter van de SAO Apeldoorn en als scheidsrechter.
De feestdagen kenmerken zich door “even ietsje erbij – even ietsje minder”.
Even ietsje erbij
De feestdagen staan voor bijna iedereen in het teken van loslaten en genieten. Slechts enkele topsporters bij het OKT zijn daar een uitzondering op. Tijdens de feestdagen zijn er net iets meer verleidingen met een hapje hier en een drankje daar.
Even ietsje minder
Tijdens de feestdagen wordt er hier en daar, bewust of onbewust, een training overgeslagen en voor dat je het weet is het weer 2 januari. Ietsje minder is voor een gezond lichaam een goede impuls om weer op krachten te komen, want voor dat je het weet is het weer 2 januari.
En weer een tandje erbij
Want we zijn in het nieuwe jaar aanbeland en de competitiestart komt er weer aan. Voor de toppers onder ons het 2e weekend in januari naar Zeist en het 3e weekend aftrap competitie. Voor de meeste scheidsrechters is de aanvang van de competitie begin februari, maar ook voor hen zal onze trainer een trainingsprogramma in petto hebben van een tandje erbij.
Blessures
In het eerste half jaar van dit seizoen heb ik een aantal SAO’ers zien worstelen met een blessure. Helaas behoor ik ook tot deze groep. Voor een sportman is een blessure een groot ongemak. Het wedstrijdritme wordt verstoord en de weg terug duurt altijd te lang. Maar zolang het herstel in een stijgende lijn zit, desnoods met twee stapjes vooruit en ééntje achteruit, dan ziet de sportman de toekomst weer zonnig tegemoet en in z’n dromen leidt hij alweer wedstrijden, maar in de praktijk gaan er nog wel wat weken overheen. Gelukkig zijn er onze clubavonden waar je elke donderdagavond naar kunt uitkijken.
Een ander soort blessures
Wij hebben ook SAO’ers die inmiddels oud-scheidsrechter zijn en nog zeer betrokken zijn bij onze vereniging. Ze maken vaak deel uit van onze vrijwilligersgroep en leggen graag een kaartje op onze clubavond. Bij enkele van deze leden zie je een ander soort blessure, namelijk de fysieke achteruitgang. Je kunt alles doen om fit te blijven, maar deze achteruitgang is onomkeerbaar.
Ik ben trots op deze SAO’ers die nog zoveel betekenen voor onze vereniging.
Columbia zaalvoetbaldriedaagse
Voetbal verbind. In de zomer trekt voetbalminnend Apeldoorn massaal naar de Apeldoorn Cup, in de winter is de zaalvoetbaldriedaagse een echte eindejaarsklassieker. Natuurlijk verdienen de organisatoren een groot compliment, omdat zij deze toernooien mogelijk maken voor ons voetballiefhebbers. Zoals in de Stentor van 30 december stond geschreven: “Een hondstrouw vrijwilligerskorps vormt al 39 edities de basis van de Columbia zaalvoetbaldriedaagse” en wij mogen daar als scheidsrechters een steentje aan bijdragen. In de Stentor stond het verhaal van scheidsrechter Marthijn Witteveen (37) die jaarlijks meeschrijft aan het succesverhaal van de eindejaarsklassieker, die voetbalminnend Apeldoorn ook nu weer naar sporthal Zuiderpark lokt.
Een mooi verhaal in de Stentor ging als volgt: “Zondag om 09.00 uur floot Witteveen de 39ste Columbia-driedaagse op gang met de tweestrijd tussen de Onder 11-teams van het organiserende Columbia en Groen Wit ’62. Elf wedstrijden zouden er voor hem nog volgen, die openingsdag van het toernooi. De 37-jarige Apeldoorner kijkt er elk jaar weer vol verlangen naar uit. Dit is alweer de dertiende of veertiende keer dat ik er als scheidsrechter bij ben. Met zijn collega’s van de Scheidsrechtersvereniging Apeldoorn en Omstreken (SAO) zorgt Witteveen ervoor dat alle wedstrijden netjes verlopen. Aart Bronkhorst stelt de mensen aan. Hij vraagt mij altijd voor de zomer al. Die Driedaagse staat vast in mijn agenda. De laatste jaren zie je ook steeds meer jonge SAO-leden. Zij vinden het ook hartstikke leuk om hier te fluiten.
De ervaren rot zegt het te betreuren dat hij dit jaar zelf vanwege zijn werk niet alle dagen inzetbaar zal zijn. Maar voor volgend jaar zal Aart mij ongetwijfeld weer bellen. Of hij nou bij de jongste leeftijdscategorie moet fluiten of bij de senioren, maakt de arbiter niets uit. Bij die kleintjes ben je wat meer spelbegeleider. De scheids constateert dat voetballers naarmate ze ouder worden ook wat mondiger worden. Desondanks zijn ze de scheidsrechters bij het driedaagse voetbalfeest in sporthal Zuiderpark zelden tot last. Ik heb nog nooit trammelant gehad. Witteveen noemt de Zaalvoetbaldriedaagse van Columbia een topevenement. Het is hetzelfde als met de Apeldoorn Cup. Je ziet elkaar weer. Het bindt en verbindt. Er hangt iets van een familiegevoel. Daar mag Apeldoorn best trots op zijn.
Zijn eigen voetbalroots liggen bij Brink en Orden, de voorganger van SV Orderbos. Als jong ventje maakte hij al zijn opwachting tijdens het toernooi van Columbia, als speler van de toen nog over een sterke jeugdafdeling beschikkende familieclub.
Met de aanwas van jong scheidsrechtertalent loopt het wat dat betreft beter in Apeldoorn en omstreken, zegt Witteveen. Binnen de scheidsrechtersvereniging is hij één van de kartrekkers bij de voorbereidingen van het jubileum. In 2027 bestaat de SAO honderd jaar. Dat gaan we groots vieren.”
Het jaar 2026 is van start gegaan
Na een voorbereidende training is ons zaalvoetbalteam afgereisd naar Kampen voor het jaarlijkse Jan Willem van Essen-toernooi. We kwamen terug met twee prijzen!!!
Op donderdag 8 januari is onze eerste clubavond in het nieuwe jaar. Op deze clubavond is er voorafgaand aan de nieuwjaarsreceptie een training. De nieuwjaarreceptie zal in het teken staan samen proosten op een mooi jaar 2026.
Tussen het sluiten van onze Haven op 8 januari en het vertrek vanaf onze Haven naar het Technisch Weekend in Zeewolde zullen slechts enkele uren slaap zitten. Ook het Technisch Weekend staat in het teken van “even ietsje erbij – even ietsje minder”.
De voorzitter op en rond de velden
Ik kan mijn eigen aard niet verloochenen en ben niet voor de eerste keer in dezelfde valkuil gestapt. Potjes fluiten is het leukste wat er is en de eerste pijntjes negeer ik gewoon. Het gaat fout als ik een pilletje moet nemen om toch een wedstrijd te kunnen fluiten. Niet luisteren naar het lichaam en de blessure is verergerd. De weg terug naar fitheid is daardoor langer dan nodig, zeker nu ik tot de categorie ‘zestigers’ behoor.
Les 1: Luister naar je lichaam, ga niet over grenzen heen.
Les 2: Ik dacht met een pilletje ben ik net zo fit, niet dus. Ik kreeg prachtige feedback van een SAO’er die feilloos had waargenomen dat ik veel minder liep in de wedstrijd.
Zou ik mijn lesje dan eindelijk hebben geleerd? Wordt vervolgd.
Ik wil deze column afsluiten met jullie allen een mooi en gezond 2026 toe te wensen.
Met sportieve groet,
René Beijen
